Weekly Eleven ဂ်ာနယ္မႇ သတင္းေထာက္ကို၀င္းျမင့္ေက်ာ္ႏႇင့္ ပတ္သက္၍ RFA သတင္းဌာနႏႇင့္ မဇၩိမသတင္းဌာနတို႕တြင္ သတင္းေဖာ္ျပထားသည္မ်ားမႇာ ျဖစ္စဥ္အမႇန္ႏႇင့္ လြဲေခ်ာ္ေနၿပီး Weekly Eleven News Journal မႇ သတင္းေထာက္သည္ မည္သည့္က်င့္၀တ္စည္းမ်ဥ္း၊ စည္းကမ္းဥပေဒမႇ ခ်ိဳးေဖာက္ထားျခင္းမရိႇပါ။

Weekly Eleven News Journal ဂ်ာနယ္မႇ သတင္းေထာက္ကို၀င္းျမင့္ေက်ာ္သည္ A/H1N1 ကူးစက္ခံထားရသည့္ ၁၃ ႏႇစ္အရြယ္ မိန္းကေလးလူနာကို သတင္းဓာတ္ပံု႐ိုက္ယူဖို႕ ႀကိဳးစားရာတြင္ RFA သတင္းဌာနက သတင္းေထာက္တစ္ဦး ေျပာဆိုသည္ဟုဆိုကာ ကို၀င္းျမင့္ေက်ာ္သည္ ေဆး႐ံုေဘးက လံုျခံဳေရး၀န္ထမ္းေတြကို လာဘ္ထိုး၍ ၀င္ေရာက္ခဲ့သည္ ဆို၍လည္းေကာင္း၊ သူ႕ကို ရန္ကုန္ေဆး႐ံုႀကီးမႇာပဲ စစခ်င္းထိန္းထားတယ္ဆို၍လည္းေကာင္း၊ လူနာရႇိတဲ့အခန္းထဲကို ၀င္ေရာက္သြားၿပီး အခန္းထဲေရာက္မႇ ဆရာ၀န္နဲ႕ ေတြ႕တယ္ဆို၍လည္းေကာင္း၊ အာဏာပိုင္ေတြက ဖမ္းဆီးထိန္းသိမ္းထား ခဲ့တယ္ဆို၍လည္းေကာင္း ေဖာ္ျပထားတာ ေတြ႕ရႇိရပါသည္။ ၎အျပင္ မဇၩိမသတင္းဌာနကလည္း ဆရာ၀န္ႀကီးတစ္ဦးအေျပာျဖင့္ ဒီသတင္းေထာက္က အကာအကြယ္မသံုးခဲ့ဟုလည္းေကာင္း၊ တာ၀န္က်အေစာင့္အားလာဘ္ေပး၍ ေရာဂါျဖစ္ပြားေနသူ ေက်ာင္းသူေလးအား ဓာတ္ပံု႐ိုက္ကူးခဲ့သည္ဟူ၍လည္းေကာင္း ေဖာ္ျပထားတာ ေတြ႕ရႇိရပါသည္။

ျဖစ္စဥ္အမႇန္မႇာWeekly Eleven ဂ်ာနယ္မႇ သတင္းေထာက္ ကို၀င္းျမင့္ေက်ာ္ႏႇင့္ ကိုေ၀ယံၿဖိဳးဦးတို႕ ႏႇစ္ဦးသည္ ၂၈-၆-၂၀၀၉ ေန႕ နံနက္ပိုင္းတြင္ ရန္ကုန္ျပည္သူ႕ေဆး႐ံုႀကီးသို႕ သတင္းကိစၥအတြက္ သြားေရာက္ခဲ့ပါသည္။ သတင္းသြားေရာက္ယူစဥ္တစ္ေလ်ာက္လံုး ကို၀င္းျမင့္ေက်ာ္သည္ Surgical Mask ကို တပ္ထားပါသည္။ သူတို႕သည္ ဒုတိယေဆး႐ံုအုပ္ႏႇင့္ ဦးစြာေတြ႕ဆံုခဲ့ပါသည္။ ဒုတိယေဆး႐ံုအုပ္မႇ ေဆး႐ံုအုပ္ႀကီးႏႇင့္သာ ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းရန္ ေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။ ယင္းေနာက္ တာ၀န္က်ဆရာ၀န္တစ္ဦးကို ေမးျမန္း၍ A/H1N1 လူနာကို ေမးခိုင္ဌာနတြင္ ထားေၾကာင္းသိရႇိရသျဖင့္ ဆက္လက္သြားေရာက္ခဲ့ေၾကာင္း သိရပါသည္။ ထိုေနရာတြင္ လံုျခံဳေရးအေစာင့္တစ္ဦးရႇိၿပီး တားဆီးျခင္းမရႇိသည့္အတြက္ ကို၀င္းျမင့္ေက်ာ္သည္ လံုျခံဳေရးအေစာင့္ကို ေက်ာ္၍အတြင္းသို႕ ၀င္သြားခဲ့ပါသည္။ ကိုေ၀ယံၿဖိဳးဦးမႇာ လိုက္ပါသြားျခင္းမျပဳဘဲ အျပင္တြင္ ရပ္ေစာင့္ေနခဲ့ပါသည္။ အတြင္းသို႕ ၀င္သြားၿပီးေနာက္ ကို၀င္းျမင့္ေက်ာ္သည္ လူနာထားသည့္အခန္းမႇ ၁၂ ေပခန္႕အကြာအေရာက္တြင္ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ျခင္းကို စကၠန္႕ပိုင္းမွ်သာျပဳလုပ္ခဲ့ၿပီး ခ်က္ခ်င္းျပန္လည္ထြက္ခြာခဲ့ပါသည္။ ထိုစဥ္ တာ၀န္က်တစ္ဦးမႇေတြ႕၍ မည္သည့္ဌာနမႇ ဆရာ၀န္လဲဟုေမးျမန္းရာ ကို၀င္းျမင့္ေက်ာ္က ဆရာ၀န္မဟုတ္ေၾကာင္း၊ မီဒီယာသမားတစ္ဦးသာျဖစ္ေၾကာင္း ျပန္လည္ေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။ ထို႕ေနာက္ ကို၀င္းျမင့္ေက်ာ္ႏႇင့္ ကိုေ၀ယံၿဖိဳးဦးတို႕သည္ ရန္ကုန္ျပည္သူ႕ေဆး႐ံုႀကီးမႇ ခ်က္ခ်င္းပင္ ျပန္လည္ထြက္ခြာခဲ့ၾကပါသည္။ ေဆး႐ံုႀကီးမႇအျပန္ ၀ကၤဘာလမ္းရႇိ လူနာေနအိမ္အနီးသို႕လည္း သြားေရာက္ခဲ့ရာ ရပ္ကြက္တာ၀န္ရႇိသူအခ်ိဳ႕ႏႇင့္ ေတြ႕ဆံုခဲ့ပါသည္။ အဆိုပါတာ၀န္ရႇိသူက အိမ္ထဲသို႕ဆက္သြယ္၍ မရႏိုင္ေၾကာင္း၊ သက္ဆိုင္ရာဆရာ၀န္မ်ားလည္း လာသြားေၾကာင္း၊ လူနာမႇာ သက္သာမႈရႇိသည္ဟုေျပာကာ ဘယ္ကပါလဲဟု ေမးျမန္းရာ ဂ်ာနယ္မႇျဖစ္ေၾကာင္း ေျဖၾကားခဲ့ပါသည္။ သူတို႕ႏႇစ္ဦးသည္ အဆိုပါအိမ္အား အျပင္မႇဓာတ္ပံု႐ိုက္ကာ ျပန္လာခဲ့ၾကပါသည္။ ျပန္လာၿပီးေနာက္တြင္ သက္ဆိုင္ရာတာ၀န္ရႇိသူမ်ား၏ ေမတၲာရပ္ခံခ်က္ေၾကာင့္ ကို၀င္းျမင့္ေက်ာ္အား ရန္ကုန္ျပည္သူ႕ေဆး႐ံုႀကီးသို႕ Weekly Eleven ၏ အစီအစဥ္ျဖင့္ ပို႕ေဆာင္ေပးခဲ့ပါသည္။ ထိုမႇတစ္ဆင့္ ရန္ကုန္ျပည္သူ႕ေဆး႐ံုအုပ္ႀကီး ေဒါက္တာေဒၚႏုႏုသာ၏ စီစဥ္မႈျဖင့္ ေ၀ဘာဂီကူးစက္ေဆး႐ံုသို႕ ဆက္လက္ပို႕ေဆာင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

သုိ႕ေသာ္ အဆိုပါကိစၥရပ္ႏႇင့္ပတ္သက္၍ RFA သတင္းဌာနႏႇင့္ မဇၩိမသတင္းဌာနတို႕သည္ Weekly Eleven အယ္ဒီတာအဖဲြ႕အား တစ္စံုတစ္ရာေမးျမန္းျခင္းမျပဳဘဲ ေဆး႐ံုအေစာင့္၀န္ထမ္းအား လာဘ္ေငြေပး၍ ၀င္ေရာက္ခဲ့သည္ဟုလည္းေကာင္း၊ အကာအကြယ္တစ္စံုတစ္ရာမရႇိဟူ၍လည္းေကာင္း၊ Weekly Eleven ၏ ဂုဏ္သိကၡာႏႇင့္ အသေရကိုညႇိဳးႏြမ္းေစရန္ ခိုင္လံုေသာသတင္းအခ်က္အလက္မ်ားကို အဓိကသက္ဆိုင္သူထံ ေမးျမန္းရယူမႈမရႇိဘဲ က်င့္၀တ္ႏႇင့္ ေလ်ာ္ညီျခင္းမရိႇသည္ကို လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကပါသည္။ သက္ဆိုင္ရာ Weekly Eleven ဂ်ာနယ္တာ၀န္ရႇိသူမ်ားအေနျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏သတ္မႇတ္စည္းကမ္း ဥပေဒမ်ားႏႇင့္ ညီညြတ္ေသာ နည္းလမ္းမ်ားကို ေျဖဆိုႏိုင္ပါလ်က္ ကာယကံရႇင္အား လာေရာက္ေမးျမန္းျခင္းမရႇိဘဲ ခိုင္မာမႈမရႇိသည့္ တစ္ဆင့္ေျပာစကားမ်ားကို ၀က္ဘ္ဆိုက္မ်ားေပၚတြင္ ေဖာ္ျပေနျခင္းအား Weekly Eleven ဂ်ာနယ္အေနျဖင့္ ျပင္းထန္စြာ ကန္႕ကြက္ပါသည္။

ေ၀ဘာဂီေဆး႐ံု၌ သတင္းေထာက္ကို၀င္းျမင့္ေက်ာ္ကို ေဆးစစ္ေဆးရာတြင္လည္း A\H1N1 ေရာဂါကူးစက္ခံရျခင္း မရႇိေၾကာင္းသိရႇိရၿပီး ၁၀ ရက္အၾကာေစာင့္ၾကည့္ၿပီးပါက ျပန္ခြင့္ေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္းလည္း သိရႇိရပါသည္။

စာဖတ္သူ မွတ္ခ်က္၊၊           ။ ဂ်ာနယ္လစ္ဇင္ က်င့္၀တ္ဆိုတာကို အဲဒီသတင္းေထာက္ ေသေသခ်ာခ်ာနားလည္ရယ္လား။ ႏိုင္ငံတကာမွာ ကူးစက္ေ၀ဒနာရွင္ေတြရဲ႕ ဓာတ္ပံုကို ဒါေ၀ဒါနာရွင္ဆိုၿပီး ေဖာ္ျပတာ ေတြ႕ဖူးပါလား။ သတင္းစာ လြပ္လပ္ခြင့္အေကာင္းဆံုးဆိုတဲ့ အခုအေမရိကန္မွာ A(H1N1) ေရာဂါပိုးရွိတဲ့လူေတြ သန္းနဲ႔ခ်ီၿပီးေတာင္ရွိေနၿပီ ဘယ္သတင္းဌာနမွာ ဒါကေတာ့ A(H1N1) ေရာဂါသည္ပါဆိုၿပီး ေဖာ္ျပတာ ဘယ္ႏွစ္ခါေတြ႕ဖူးလို႔လဲ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ အခုေရာဂါကူးစက္ခံရတဲ့ မိန္းကေလးဟာ အသက္ 13 ႏွစ္ပဲရွိေသးတယ္။ ဥပေဒမွဘက္မွာပဲၾကည့္ၾကည့္ ႏိုင္ငံတကာ အဖြဲ႕စည္းေတြရဲ႕ စံသတ္မွတ္ခ်က္မွာပဲၾကည့္ၾကည့္ လူနာဟာ အသက္ ၁၈ ႏွစ္မျပည့္ေသးတဲ့အတြက္ ကေလး တစ္ဦးလို႔ေျပာလို႔ရပါတယ္။
ဂ်ာနယ္လစ္ဇင္မွာ အထူးသျဖင့္ ကေလးဓာတ္ပံုေတြေဖာ္ျပရမွာ လုိက္နာရတဲ့ က်င့္၀တ္ေတြအမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ သာမာန္ ကေလးတစ္ဦးပံုကို ေဖာ္ျပမယ္ဆိုရင္ေတာင္ ႏိုင္ငံတကာ ဂ်ာနယ္လစ္ဇင္ က်င့္၀တ္မွာ စည္းကမ္းသတ္မွတ္ခ်က္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ အဲဒါကိုေရာ ဖတ္ဖူးမွတ္ဖူး ၾကရဲ႕လား။

ေနာက္ဆံုးဗ်ာ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ သူမ်ားသားသမီးေရာဂါျဖစ္ေနတာမို႔ ဂ်ာနယ္ေရာင္းေကာင္းဖို႔ရည္ရြယ္ခ်က္ တစ္ခုတည္းနဲ႔ ဓာတ္ပံုသြားရိုက္တယ္။ အကယ္လို႔မ်ား အဲဒီကေလးေနရာမွာ ခင္ဗ်ားတို႔ စီးအီးအို ေဒါက္တာ သန္းထြဋ္ေအာင္ရဲ႕ သမီးသာ ဆိုရင္ ခင္ဗ်ားတို႔ ေဖာ္ျပၾကမွာလား။ ဂ်ာနယ္လစ္ဇင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး လူမွန္ရင္ လူခ်င္းစာ တရားဆိုတာရွိရတယ္။ အခုဟာက ဂ်ာနယ္ေရာင္းေကာင္းဖုိ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ တစ္ခုတည္းနဲ႔ ကေလးကို ဓာတ္ပံုသြားရိုက္တာ ေရလည္ေအာက္တန္းက်ပါတယ္။

အထူးသျဖင့္ အိုင္တီ နည္းပညာကို လြဲမွားစြာ အသံုးျပဳသူမ်ား၏ ဒဏ္ကို အခ်ိဳ႕ေသာ ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီးငယ္မ်ား ခမ်ာ စိုးရိမ္ ထိတ္လန္႔ ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ ရင္ဆိုင္ ႀကံဳေတြ႕ ေနရသည္ဟု ဆိုသည္။

ဆိုးတာက လက္ကိုင္ တယ္လီဖုန္းေတြရဲ႕ နည္းပညာ ျမင့္မားမႈကို မိန္းကေလးေတြ ဂ႐ုစိုက္ဖို႔ လိုတယ္။ ကိုယ့္ ရည္းစား ကိုယ့္ခ်စ္သူ ဆိုၿပီး စိတ္ခ်ေနလို႔ မျဖစ္ဘူး။ တခ်ိဳ႕ ေယာက္်ားေလးေတြက ႏွမခ်င္းကို မစာနာၾကဘူး။ အေပ်ာ္ အေပ်ာ္ဆိုၿပီး ေနာက္သလို ေျပာင္သလိုနဲ႔ လက္ကိုင္ဖုန္းနဲ႔ ႐ိုက္သြားတဲ့ ပံုေတြေရာ၊ ဗီဒီယိုေတြေရာ၊ စိတ္မခ်ရဘူး။ သူတို႔နဲ႔ မႀကိဳက္ေတာ့ဘူး မတြဲေတာ့ဘူး ဆိုတာနဲ႔ ယုတ္မာၿပီး သူတို႔ ေယာက္်ားေလး အခ်င္းခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ဖုန္းနဲ႔ ပြားလိုက္ၾကတာ အရမ္းျမန္တယ္။ တခ်ိဳ႕က အင္တာနက္ေပၚ ေကာက္တင္လိုက္ေတာ့ ကမၻာ ေက်ာ္ကုန္ေရာ။ အဲသည္ လိုမ်ိဳးေတာ့ မျဖစ္သင့္ဘူး။ ကိုယ္ခ်င္းစာဖို႔ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ မိန္းကေလးေတြ အေနနဲ႔ ဘယ္သူ႕ကိုမွ မယံုသင့္ဘူး။ မိန္းကေလး အခ်င္းခ်င္းေတာင္မွ မယံုရဘူးဟု လက္ကိုင္ဖုန္း သံုးစြဲသူ အမ်ိဳးသမီး တစ္ဦးက လွ်ပ္တစ္ျပက္ သတင္းဂ်ာနယ္သို႔ ေဝဖန္ သံုးသပ္ ေျပာၾကားခဲ့သည္။

အလားတူ Message လုပ္ငန္းကို လုပ္ကိုင္သူ ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီးငယ္ တစ္ဦးကလည္း သူ၏ အေတြ႕အႀကံဳကို ရင္ဖြင့္ ေျပာျပခဲ့သည္။ ”သမီးတို႔က ပညာတတ္ေတြပါရွင့္။ အလုပ္မရွိလို႔ သည္အလုပ္ ဝင္လုပ္တာပါ။ ဒါကလည္း အတိုင္းအတာ တစ္ခုအထိပဲ လုပ္မွာပါ။ ဒါေပမဲ့ ေယာက္်ား ႀကီးႀကီးငယ္ငယ္ လက္တည့္ စမ္းခ်င္ၾကတယ္။ အထင္ ေသးခ်င္ၾကတယ္။ သမီးတို႔ အလုပ္ လုပ္ေနတာလား မိဘကို မလြဲမေရွာင္သာလို႔ သည္လုပ္ငန္းနဲ႔ လုပ္ကိုင္ၿပီး ရပ္တည္ရတဲ့ အေပၚမွာ လက္ကိုင္ဖုန္းေတြနဲ႔ သမီးတို႔ေတြ လုပ္ကိုင္ ေနပံုေတြကို ႐ိုက္ေလ့ ရွိၾကတယ္။ သမီးတို႔မွာ Customer ျဖစ္ေနေတာ့ အလုပ္ရွင္ကလည္း သည္းခံခိုင္းတယ္။ အလုပ္ရွင္ေတြ ဘက္ကလည္း သူ႕ Customer ေဖာက္သည္ ပ်က္မွာကို စိုးတယ္။ အဲသည္ေတာ့ သမီးတို႔မွာ မရွိလို႔သာ လုပ္စားေနရတယ္။ စိတ္က တယ္လီဖုန္းျမင္ရင္ လန္႔ေနရတာ။ ဧည့္သည္ေတြကလည္း မလြယ္ဘူး။ လက္ကိုင္ဖုန္း ေျပာသလို နံပါတ္ ၾကည့္သလိုလို Message ပို႔သလိုလိုနဲ႔ လူလည္လုပ္ၿပီး ဓာတ္ပံု ခိုး႐ိုက္တယ္။ ဗီဒီယို ခိုး႐ိုက္ၿပီးေတာ့ သူတို႔နဲ႔ပဲ သမီးတို႔က ပတ္ပတ္သက္သက္ စပ္စပ္ယွက္ယွက္ ရွိတဲ့ပံုမ်ိဳး ေလွ်ာက္ျပတယ္။ ဘယ္ေလာက္ ဆိုးထားသလဲ” ဟု ေျပာၾကားခဲ့သည္။

အလားတူ အင္တာနက္ ကြၽမ္းက်င္သူ ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီး တစ္ဦးမွလည္း ”ခုတစ္ေလာ နာမည္ႀကီးေနတဲ့ ကိစၥတစ္ခုက ေယာက္်ားေလးေတြ လက္ကိုင္ဖုန္းနဲ႔ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ပါဆယ္ လုပ္ေနၾက၊ ရွယ္ယာ လုပ္ေနၾကတဲ့ ကိစၥပဲ။ အင္တာနက္ေပၚမွာ ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္က သူနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့သူ တစ္ေယာက္နဲ႔ ႏွစ္ေယာက္ခ်င္းပဲ သိတာဆိုၿပီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေျပာဆိုၾကတယ္။ ဓာတ္ပံုေတြ၊ ဗီဒီယိုေတြလည္း အျပန္အလွန္ ပို႔ပံုေပၚတယ္။ အခုေတာ့ ဘယ္ႏွယ့္ျဖစ္တယ္ မသိဘူး။ အဲသည့္ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးရဲ႕ ဘန္ေကာက္လိပ္စာ၊ မေလးရွားလိပ္စာ၊ ေက်ာင္းယူနီေဖာင္းနဲ႔ ႐ိုက္ထားတဲ့ပံု၊ ရန္ကုန္ အင္းစိန္က အိမ္လိပ္စာက အစ ထည့္ၿပီး တင္လိုက္တယ္။ Bank Account က အစ တင္တယ္။ ဆိုးတာက မဆီမဆိုင္ မိသားစုနဲ႔ အမွတ္တရ ႐ိုက္ထားတဲ့ ပံုေတြပါ တင္ထားတယ္။ ဘာရန္ၿငိဳးရန္စ ရွိၾကတယ္ေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ ခုဆိုရင္ ေယာက္်ားေလးေတြ လက္ကိုင္ဖုန္းတိုင္းလိုလို အဲသည့္ ပံုေတြက ပ်ံ႕ေနၿပီ။ ကာယကံရွင္ေတာ့ ဘယ္လို ခံစားရမယ္ မသိဘူး။ ဒါမ်ိဳးက မလုပ္သင့္ဘူး”ဟု သံုးသပ္ ေျပာၾကားခဲ့သည္။

လွ်ပ္တစ္ျပက္ အတြဲ(၁)၊ အမွတ္(၃၅)

ဇြန္၊ ၂၀၀၉

ကြ်ႏ္ုပ္သည္ တရံေရာ ဘဝတေကြ႔တြင္ က်ဴရွင္ဆရာမ်ားႏွင့္ ေပါင္းမိ၏။ က်ဴရွင္ဆရာ ဆိုရာတြင္လည္း သံုးမ်ိဳးရွိ၏။ ခ်ဴခ်င္ဆရာ၊ ၾကဴခ်င္ဆရာႏွင့္ လွဴခ်င္ဆရာတို႔ ျဖစ္ေပသည္။ ခ်ဴခ်င္ဆရာဆိုသည္မွာ ေက်ာင္းသားဆီက ေငြေၾကး၊ တံစိုးလက္ေဆာင္ ရသမွ် ခ်ဴခ်င္သူျဖစ္သည္။ ၾကဴခ်င္ဆရာဆိုသည္မွာ ႏွာဘူးဆရာျဖစ္သည္။ (မွတ္ခ်က္ – ဆရာေတြခ်ည္း ဘူးတတ္တာ မဟုတ္ေသး၊ ဆရာမေတြလည္း ဘူးတတ္ေပေသး၏။) လွဴခ်င္ဆရာဆိုသည္မွာကား တကယ့္ေစတနာႏွင့္ ကိုယ္သိသေလာက္ကိုလည္း တပည့္ကိုသင္၊ ပဲ့ျပင္ဆံုးမ၊ မရွိႏြမ္းပါး တပည့္မ်ားကိုလည္း လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္မွ အစ ေကြ်းေမြးခ်င္ေသာ ဆရာျမတ္မ်ိဳးျဖစ္ပါသည္။

ကြ်ႏ္ုပ္သည္ ခ်ဴခ်င္ဆရာကိုလည္းေကာင္း၊ ၾကဴခ်င္ဆရာကိုလည္းေကာင္း၊ လွဴခ်င္ဆရာကိုလည္းေကာင္း ၾကံဳရဖူးေပသည္။ ထိုအနက္မွ မေမ့ႏိုင္ေသာ အျဖစ္ႏွစ္ခုကို ေျပာျပလိုေပသည္။

တေန႔တြင္ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ အေတာ္ၾကီးေအာင္ျမင္ေနေသာ က်ဴရွင္ေဘာ္ဒါၾကီးတစ္ခု၏ ေက်ာင္းအုပ္ျဖစ္သူထံ သြားလည္ေလသည္။ သူႏွင့္က်ေနာ္သည္ အေဖႏွင့္သားပင္မက ေျမးအဖိုးေလာက္ဟုပင္ ေျပာလို႔ရ၏။ သို႔ေသာ္ ဘီအီးအတူေသာက္၊ အတူသြား အတူလာႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းေပါင္းေပါင္းကာ ခင္သည္။ ထိုလူၾကီးသည္ ဥပဓိ မခန္းေသာ္ျငားလည္း အေျပာအဆိုတြင္ လူက်ေအာင္ ေျပာတတ္သည္။ ပြဲစည္ေအာင္ ေျပာတတ္သည္။

စကားျပန္ဆက္ပါဦးမည္။ သူတစ္ေယာက္တည္းေနရာ တိုက္ခန္းသို႔ အလည္ေရာက္ျပီး မၾကာမီပင္ လူလတ္တစ္ဦးႏွင့္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာသည္။ မိတ္ေဆြ ဆရာၾကီးကိုလည္း ထိုလူလတ္က ေကာင္မေလးႏွင့္ မိတ္ဆက္ေပးသည္။ အျပန္အလွန္ေျပာဆို မိတ္ဆက္ပံုအရ ထိုလူသည္လည္း က်ဴရွင္ဆရာဟု သိရသည္။

ခဏေနေသာ္ “ကဲ ေဆြးေႏြးၾကဦး”ဟု သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို မိတ္ေဆြဆရာၾကီးက ထားခဲ့ျပီး ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ကို “ကဲ ေအာက္ဆင္းျပီး တစ္ခုခုစားရေအာင္”ဟု ဆိုသျဖင့္ ကြ်ႏ္ုပ္၊ မိတ္ေဆြ ဆရာၾကီးႏွင့္ ပန္းခ်ီဆရာမိတ္ေဆြတို႔ ေအာက္ထပ္ဆင္းခဲ့ၾကျပီးေနာက္ ကြ်ႏ္ုပ္မွာလည္း ဒီဆရာနဲ႔ ဒီတပည့္ကေလးမ ႏွစ္ေယာက္တည္း ေဆြးေႏြးရေအာင္ ဘာမ်ားပါလဲဟု စိတ္ထဲ ေတြးမိေလသည္။

ေနာက္မွ သိရသည္မွာ ထိုဆရာသည္ “ေျမာက္ဘိ” ဟု ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ နာမည္ေျပာင္ေပးထားေသာ ေျမာက္ဥကၠလာမွ က်ဴရွင္ဆရာျဖစ္ျပီး၊ ထိုတပည့္မမွာ ပိုက္ဆံ မတတ္ႏိုင္သူ၊ က်ဴရွင္ခပင္ မတတ္ႏိုင္ေသာ ၁၀ တန္းေက်ာင္းသူဟု သိရသည္။ ပိုက္ဆံ မတတ္ႏိုင္ေသာ္လည္း ထိုဆရာက လက္ခံေပးထားသည္။ ဒီေလာက္ဆို ဇာတ္ရည္လည္ျပီ။ ကြ်ႏ္ုပ္မွာလည္း ဘုမသိ ဘမသိႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ အေဆာက္အံုေလွကားမွာ ထိုင္ေစာင့္ေပးေနရရင္း စိတ္လည္းဆိုး၊ စိတ္မေကာင္းလည္း ျဖစ္ေနမိသည္။ က်ဴရွင္ေလာက ပ်က္စီးပံုကို ထိတ္လန္႔သြားမိသည္။

ကြ်ႏ္ုပ္မွာ ျပန္မလိုက္လိုေသာ္လည္း အခန္းထဲ အိတ္ထားခဲ့သျဖင့္ သူတို႔ကိစၥျပီးေၾကာင္း ျပတင္းေပါက္က လက္ျပခ်ိန္တြင္ အေပၚသို႔ ထပ္လိုက္သြားရသည္။ ထုိေကာင္မေလး မ်က္ႏွာကိုကား ကြ်ႏ္ုပ္မၾကည့္ရဲပါ။ ကြ်ႏ္ုပ္ပါ ေနရင္းထိုင္းရင္း ၾကံရာပါၾကီး ျဖစ္ေနပါပေကာ။

ေနာက္ဇာတ္လမ္းတစ္ခုက အၾကားသာျဖစ္ပါသည္။ ကိုယ္ေတြ႔မဟုတ္ပါ။ ပုဇြန္ေတာင္ဘက္တြင္ က်ဴရွင္ဆရာမ်ား ျပည့္တန္ဆာေခၚျပီး ေပ်ာ္ပါးၾကသည္။ ဆရာသံုးေယာက္ ေပ်ာ္ပါးျပီးေနာက္၊ ေနာက္ဆရာတစ္ေယာက္ေရာက္လာသည္။ ဆရာသည္ ကုလားဆင္ျဖစ္သည္။ ကုလားစပ္သည္။ သူလည္း ပြဲေတာ္ ဝင္ႏႊဲမည္ဟု အခန္းထဲ ဝင္သြားရာ ဆူဆူညံညံ အသံမ်ားၾကားရသျဖင့္ အျခားဆရာမ်ား ဘာျဖစ္သလဲဟု ထဝင္သြားၾကသည္။

ျပည့္တန္ဆာအမ်ိဳးသမီးက ေျပာသည္။

“က်မ မရွိလို႔ ခႏၶာကိုယ္နဲ႔ ရင္းစားတာ။ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း ေပ်ာ္ပါးေပးလို႔ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုလားနဲ႔ေတာ့ က်မ မအိပ္ႏိုင္ဘူး။ ရွင္တို႔ မေပးခ်င္လည္း တျပားမွ မေပးနဲ႔။ ဖာေပမယ့္ ကုလားနဲ႔ေတာ့ မအိပ္ဘူး”ဟု ဆိုေလသည္။

က်ဴရွင္ဆရာမ်ားလည္း ငိုင္သြားကာ ဆႏၵမရွိလွ်င္ မအိပ္ဘဲေနႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာျပီး ပိုက္ဆံေပးကာ ျပန္လႊတ္လိုက္ရသည္။

ကြ်ႏ္ုပ္ကို ေျပာျပေနေသာ ကိုယ္တိုင္ပါခဲ့သည့္ က်ဴရွင္ဆရာ၏ ဇာတ္လမ္းအဆံုး ထိုျပည့္တန္ဆာကို ကြ်ႏ္ုပ္ေလးစားမိပါသည္။

ပဲခူးဆား

ဇြန္ ၂၀၀၉

ခုတေလာ ဒီမိုဆိုဒ္ဆခ်ိဳ႕ၾကည့္ရတာ စိတ္မသက္မသာ ရွိပါတယ္။ အိမ္ေရွ႕ထြက္ပါေတာ့လား၊ အက်ၤ ီအျဖဴဝတ္ၾကပါလား၊ ဝလံုးေရးၾကပါလားနဲ႔၊ ဘာေတြေျပာေနမွန္းကို မသိပါဘူး။

က်ဳပ္တို႔ ျပည္တြင္းက ေနရထိုင္ရ လႈပ္ရွားရတဲ့ ဘဝကို သူတို႔ သိပံုမရပါဘူး။ အင္းေလ .. သူတို႔ ျမန္မာျပည္က ထြက္သြားတာပဲ ႏွစ္က မနည္းေတာ့ဘူးမဟုတ္လား။ အေျခအေနကို ဘယ္သိေတာ့မလဲ။

အစက အထင္ေတြၾကီးထားတဲ့ ေက်ာင္းသားေဟာင္းၾကီးေတြလည္း ဒီအတိုင္းေန အေကာင္းသား၊ ဘေလာ့ဂ္ေရးကာမွ ေပါတာၾကီးေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကေတာ့တယ္။

ေဖာက္တိုင္းလည္း မေကာင္းတဲ့ ေပါက္ေပါက္ဗ်ိဳ႕။

ပဲခူးဆား

ဇြန္၊ ၀၉

credit: moekya shwe ko

ျပင္သစ္၀န္ႀကီးတဦး ကရင္နီဒုကၡသည္စခန္းေရာက္ click

ဒါေပသိ ပဲခူးဆိုရင္ ခပ္တိုင္းငန္တဲ့ ပဲခူးဆားရယ္လို႔ အဆိုရွိတာကိုး။

ဒါနဲ႔ပဲ ဘေလာ့ဂ္ကို ပဲခူးဆားလို႔ ေပးလိုက္တယ္။

သူမပါရင္မျပီး ထည့္ၾကည့္ေတာ့လည္း ခပ္တိုင္ငန္ေပါ့။

လတ္တေလာေတာ့ သူတပါးႏိုင္ငံမွာ ေနတယ္။

ႏိုင္ငံေရးလား။ စစ္အစိုးရကို မၾကိဳက္ဘူး။ ဒီမိုကေရစီေအာ္ျပီး အလုပ္မတြင္တဲ့သူေတြလည္း မၾကိဳက္ဘူး။

က်ဳပ္က မၾကိဳက္ခြင့္ရွိတယ္။ က်ဳပ္က ျပည္သူမို႔ပဲ။

ဒါပါပဲ မိတ္ဆက္။

ပဲခူးဆား (မတ္လ ၂၀၀၉)